Fietsen, een prachtige sport

Fietsen is een prachtige sport om naar te kijken. Dagelijks worden beelden van de tour uitgezonden. De beelden spreken boekdelen. De fietsen, de renners en alles wat daarom heen gebeurt vind ik bijzonder om naar te kijken. De beslissingen die genoemen worden in een etappe zelf en door de tourdirectie maken het nog mooier. Zo zien we bijvoorbeeld in de 4e etappe dat Jurgen van den Broek op weg naar de finish door een ploegmaat wordt teruggehaald. Ook besluiten van de tourdirectie zijn opmerkelijk. Als een Nederlandse renner feitelijk de meeste dynamiek brengt in een etappe wordt toch een Franse renner beloond met de prijs van de meest aanvallende renner van de dag. Genoeg stof om over te praten en te schrijven. Ook het leed houd mij bezig. Het lijkt wel of de renners niet meer kunnen sturen. Valpartijen zijn aan de orde van de dag. Wellicht dat de hoge (gemiddelde) snelheid, de mate van concentratie en/of andere oorzaken daar debet aan zijn.

Fietsen is niet alleen een sport om naar te kijken, maar ook fantastisch om zelf te doen. Een recht toe recht aan rondje Haarlemmermeer kan op een avond zelfs leuk zijn. Goede omstandigheden zoals het weer en gezelschap zijn bepalend. Deze week waren de weersomstandigheden perfect: windrkacht 2 en een temperatuur rondom de 20 graden. Bij aanvang van de tocht had ik mij voorgenomen om rustig te rijden. Met de wind in de rug ging de teller echter al snel over de 40 km per uur, zonder dat daar een echte inspanning voor geleverd hoefde te worden. Blijkbaar was er voldoende adrenaline in het lijf! In Zwanenburg haalde ik een renner uit Alphen in. Samen zijn we verder gereden. De snelheid bleef hoog, zelfs tegen de wind in. Regelmatig wisselde we van kop. Bij Leimuiden ging hij richting Alphen aan de Rijn en maakte ik het rondje verder af. De euforie over de snelheid en het adrenaline niveau was dermate groot dat mijn snelhied voldoende was om twee andere renners in te halen. Ze sloten zich aan en samen gingen we verder. Het bleken jongens uit Amsterdam te zijn. De snelheid werd opgevoerd. In de buurt van Schiphol werd er zelfs nog gesprint. Bij het Amsterdamse Bos namen we hartelijk afscheid van elkaar en fietste ik rustig uit naar huis. Ik heb ervaren dat een cooling down belangrijk is voor het herstel. Thuis aangekomen bleek dat de 70 km ruim binnen 2 uren was afgelegd.

Als ik dergelijke ervaringen thuis vertel, dan heb ik niet het gevoel dat mijn huisgenoten de wielersport begrijpen. Ik weet wat adrenaline met je lijf kan doen en hoeveel je moet afzien als je deze moet missen, maar wel het tempo moet volgen. In de tour tref je renners aan die een goede dag hebben. Het lijkt dat zij zich minder hoeven in te spannen ten opzichte van de anderen. Als dergelijke  beelden door een camera gevangen worden, dan geniet ik van het fietsen als kijksport. Ik zie dan ook uit naar de bergetappes, waar dergelijke momenten meer voor zullen komen!